yıldızların umutları...

Yine başladı yağmur çisil çisil camlara vurmaya.Yüreğimdeki  aşkın, sararmış yaprakları dökülmeye başladı bir kere daha .Sonbahar hep
bu kadar hüzünlü olmak zorundamıydı?Hayat neden bu kadar anlamsız geliyordu?Yoksa bir aşkı daha mı son trene yetiştirip uğurlamıştım?

Kalbimin artık ucuz bir otelden farkı kalmamıştı.Her gelen uğruyor,herşeyin çok güzel olduğunu söylüyor fakat giderken adeta arkasına bak
madan, kaçarcasına uzaklaşıyordu.Oysa ki herşey çok güzel olduğu halde bu kaçış ın sebebi neydi?Aşk kanunlarına uyumsuz bir insanmıydım yoksa?Ben her aşkın bitiminde alır başımı, yalnızlığıma çare aramak için dolaşmaya çıkardım.Kurumaya yüz tutmuş ağaçların yanına giderek dertlerine ortak olurdum,rüzgarların acı
ıslıklarını dinlerdim.Fakat çoğu zaman bu ıslıklar yerlerini melankolik şarkılara bırakırdı hüzünlü dünyamda.

Bir gün yine böyle gezerken, ağlayan bir peri kızıyla karşılaşmıştım.O halde bile dillere destan bir güzelliği vardı.Hıçkırıkları o kadar
içtendi ki ,insanın yüreğini çok derinden sızlatıyordu.Dayanamadım ve hıçkırıklarının sebebini sorma isteği hissettim kendimde.İlk önce anlat
mamak için direndi.Fakat bir şartı olduğunu , şartını kabul ettiğim takdirde anlatacağını söyledi.Şartının ne olduğunu sorduğumda;"Onun görevinin
biten aşklara engel olmak olduğunu,fakat dünyanın gün geçtikçe kötüleştiğini ve aşkların hep yalan dan ibaret olduğunu,bu yüzden görevinde
başarılı olamadığını söyledi.Ve de bir kereye mahsus olmak üzere insan olmasına izin verileceğini ,ömrünü öyle tamamlayacağına dair mükafat hakkı
verilmişti.Eğer belirli bir süre, ona yardımcı olursam,Karşıma bir aşk çıkaracağını ve onunla ömür boyu bir mutluluk yaşayacağımı,
hüzün denizinde artık boğulmayacağımı söyledi.Bende şartını kabul ettim.Ama hep kaybettiğim için ,vereceği hediyeyi kabul etmekte tereddüt etmiştim.
Onun ışıl ışıl gülen yüzüne bakarak yanından ayrıldım.Aklım çok karışmıştı.Bu kadar zor bir görevi nasıl yerine getirecektim?Günlerce düşünmüştüm.
Tam bu konuyu unutmaya başlamıştım.Ve yine almış başımı geziyordum.Bir ağacın yanına geldiğimde tekrar o ışıl ışıl gülen peri kızı karşımdaydı.
Bana birşey anlatmak istediğini fısıldadı.Peki diyerek cevaplamıştım bu isteğini.Hatırlıyor musun diyerek başladı sözlerine;Bundan birkaç zaman
önce seni çok seven bir aşkın vardı dedi?Hiç kimse, seni onun kadar sevmemişti bunu da çok iyi biliyorsun demi diyerek devam etti sözlerine.
Melekler kadar saf bir kalbi olduğunu ,gözyaşlarını akıttığında adeta yanaklarıdan yıldızların süzüldüğünü,ipeksi saçlarının parlaklığının
güneşi bile kıskandırdığını söylemişti.Ben adeta donup kalmıştım.Evet dedikleri birebir doğruydu.Fakat o temiz kalpli,güzel kızı bir tek
hatasından dolayı, günlerce gözyaşı döktürerek hayatımdan çıkarmıştım.Gİderken bile sadece sana ait oldum beni bırakma diyerek yalvarmıştı.
Ben bunları düşünürken,peri kızı bana dokunarak kendime gelmemi sağladı ve yaptıklarımı bir kez daha bana anlattı.Daha sonra bunları neden
anlattığını öğrenmek istedim ve sordum?Benden gözlerimi kapatmamı istemişti.Bunu yaptığımda o güzel kızın aslında bir hatası olmadığını ,"ön yargı"
ile yaklaştığım için onu suçlu bulduğumu göstermişti.Peki dedim...Sözümü kesti.Şu anda ona gitmek istiyorsun ,bunu söyleyeceksin ,biliyorum dedi.
Ben evet dedim ve arkamı döndüm.Tam İlk adımımı atacaktım ki arkamdan ağlamaklı bir ses "aşkım" diye seslendi.Bu ses, o doğru bildiğim yanlışlarım
uğruna kaybettiğim prensese aitti.Tekrar arkamı döndüğümde birde baktım ki bana seslenen o değil, peri kızıydı.Şaşkınlık,heyecan ve üzüntü birbirine
karışmış,ne yapacağımı şaşırmıştım.Evet "aşkım" diye yineledi güzel peri,o kaybettiğin prenses bendim dedi.Bu nasıl olur dedim ve beklemeden yanına
gidip sarıldım sımsıkı ona.Dünyam bir an da değişmişti.İkimizdende boşanan gözyaşları yağmurlar gibiydi.Fakat kavuşmamız için hala bir eksik vardı!
Bir aşkın daha bitmesini engellememiz gerekiyordu.Birbirimizin gözlerine baktık, ikimizde gülmeye başlamıştık.Fakat bunu başarabilmemiz o kadar uzun
sürmüştü ki.Yalan aşkların bitmesini engelleyememiştik.Tam 2 sene sonra bir yeni evli bir çift hiç uğruna ayrılmaya kalkmışlardı.Ve onlara gerçek sevginin
değerini aşılamıştık.O anda güzel peri aşkım ,çok istediği mükafatını almıştı.İkimiz de bir şekilde görevlerimizi tamamlamış,en büyük
hediyelerimize kavuşmuştuk.Şu anda çok güzel ,huzur dolu bir yuvamız var.

Bir aşka ,bir arkadaşa,bir dosta ve bir insana Önyargılı yaklaşmanın ne kadar kötü olduğunu çok güzel anlamıştım.Ama artık asla bu hataya düşmemek
için elimden geleni yapıyorum...

Karanlık bir gecenin sabahına yol aldım yine bugünde.Karşımda beni bekleyen bir koca dünya yalnızlık.Mutluluğu düşlerde görmeye alışmıştım artık.Hayat hiç te sıkıcı gelmemeye başlamıştı.Çünkü "dünya ya gelirkende yalnızdık"sözü benim yaşama ilkem olmuştu nerdeyse.


Hem kimse yalnız değildir ki.Benimde dostlarım vardı.Hepside çok iyi,kafa dengi,yanında mutlu olduğum dostlarım.Ama en büyük özellikleri şerefsizlik olduğu için onlarla uzun bir süre mesela bir ömür boyu görüşmeme kararı aldım sadece.Onlar yokken  mutluluk zor bulunuyor, senelerdir alıştığın insanları hayatından bir kerede çıkarmak zordur,İnsanın içi yanar,ciğeri parçalanır.Ama ben genede yeni dostlar buldum...

Her gece "Ay" la sarhoş olup,"Yıldızlar"la şarkı söylemek beni daha çok mutlu etmeye başladı.Yeni dostlarımla genelde geceleri beraber olma fırsatı yakalıyorum.Birde bazı geceler  sorun çıkıyor,Kötü Kalp li Bulut"lar,aramıza giriyor,ama beni dostlarımdan ayırmaya gücü yetmiyor.Neden?Çünkü bizim aramızda yalan yok ki,fesatlık yok ki,Biz birbirimizi olduğumuz gibi kabullendik,Birbirimize karşı üstünlük taslamadık.Gerçekler üzerine bir dostluk kurduk.Tamam belki bizim sevgililerimizde yoktu ama dostluğumuzada diyecek söz yoktu....Kendimize yeni dostlar edinmiştik, herşey güzeldi.Ama insanı bekleyen bir sevgilisi  olmayınca yine birtaraf eksik kalıyordu hayatta.Bir sevdiğim vardı aslında. "İki buçuk sene" beraberliğimiz olmuştu.Sevmediğim biriyle ancak bu kadar dayanabildim!!!Ne yapayım ?Ben yalanı kesinlikle sevmediğimi ona en başında söylemiştim.Ama o beni dinlemedi.Dünya nın karanlık kenarında kaybolmaya yüz tutmuşken bulmuştum onu.Solmuş bir çiçeğin ,tekrar açmasını sağlamıştım.Fakat zehir bulaşmıştı bir kez kanına,tekrar ortaya çıktı etkisi ve eskiden daha beter olmaya başladı.Artık onu tanıyamıyordum.Günün birinde,istemeye istemeye Onu da maziye gömdüm.Mutlu olmak zor bu dünya da.Peki bir gün benimde gerçekten sevip , sevilebileceğim ömür boyu mutlu olabileceğim,beni anlayabilen bir sevdiğim olacakmıydı.Işıl ışıl parlayan bir yıldız,mis kokan bir kırmızı gül,tertemiz bir kalp benide bekliyormu?

Aslında beni anlayacak her yüz,yarın nasıl olsa bir şekilde unutuyor.Yağmurlara soruyorum ,"beni bekleyen varmı?diye..."Yok diyorlar"Rüzgarlar aynı şekilde cevap veriyor...Düşlerimin esiri olmaya başladığımı hissediyorum.Her gün ,İçime bu sayede bir mutluluk güneşi doluyor ama sevincim uzun sürmüyor.Peşinden hüzün bulutları her yeri karartıyor.Yanlız ruhların, adeta inleyen şarkılarını duyar gibi olduğumu düşünüyorum. Etrafı  duman kaplıyor.Hislerim azalıyor.kelimeler bile  ağlamaya başlıyor,düşler bulanıklaşıyor,çiçekler soluyor.İşte o zaman insan birden o andan sonsuza dek uzaklaşmak istiyor ama nafile.Ve beni tekrar yalnızlık canavarı karşılıyor.Gece olsun diye dua ediyorum.Ve olduğu anda kurtarıcılarım hemen yetişiyor.Geceler kimine göre güzeldir,kimine göre karanlığın başlangıcıdır.Ben geceleri çok seviyorum, gerçek dostlarım ortaya çıkıyor ve yalnızlık canavarına karşı benimle beraber savaşıyor.Ay ve Yıldız lar beni dost olduğumuzdan beri yalnız bırakmadılar ki hiç.Ben onları çok seviyorum bu yüzden.

Yaşamın her anında bunları yaşamak çok zor bir durum.Dilerim kimse benim gibi yalnızlıkla savaşmak zorunda kalmaz.Kalırsada unutmasınlar yalnız değiller...

Ölüyorum!Gün geçtikçe ölüyorum.Adım adım ,parça parça yok oluyorum.Her tarafımı kaplayan zehirli sarmaşıklar bana ölümün en soğuk
acısını aşılıyor.

Bir zamanlar rengarenk çiçekler ile kaplı bahçem ,şimdi kapkaranlık hüzün perdesinin içinde,kurumuş çiçekleriyle sonsuzluğa doğru yol almakta.Sararmış yapraklar ruhumun üzerine dökülüyor.Beynimin içinde gezen binbir türlü düşünce içimi paramparça ediyor.Yalvarıyorum dostlara ,arkadaşlara ,tanıdıklara.Beni çekin bu karanlıkların içinden diye.Ama sesimi kimseye duyuramıyorum.Ya da kalpleri taşlaşmış
dostlar duymuyor.Çığlıklarımı sadece ben duyabiliyorum.O kadar büyüyor ki dertler gözümde ,ben boğulmamak için tutunacak bir dal arıyorum.Ama nafile...Damarlarımdaki kanın donduğunu hissetmeye başladım.Çaresizlik kadar büyük bir acı olmadığı bir kez daha aklıma geliyor.Hayat söyle bana,ben sana ne yaptım?

Işıltılı akşamlarda yanımda olan ,sahte gülüşleri ile beni kandıran dostlarımı hatırlıyorum.Hepsinin yüzündeki tebessümler ,alaycı bakışları
avını arayan bir yılanın bakışlarıyla aynı.Ellerindeki kadehlerin içindeki kaliteli viskiler, onların yalandan oluşmuş dünyalarındaüst düzeyde olduklarını gösteren bir çeşit ayna.Bir an aklıma o viskilerin şişelerini,zehir şişeleri ile değiştirdiğim geliyor.Yüzüme bir gülümseme doğuyor.Ama çok sürmüyor.Çünkü sadece bir hayalden ibaret.Yalnızlık bir bıçak darbesi daha vuruyor o anda bana fakat hala ayaktayım.Daha ne kadar dayanabilirim ,bilmiyorum.Nefesim boğazımda düğümleniyor.Şu an yaşanılan en güzel anılar bile bana düşman olmuş durumda.Yüzüme bir su damlasının dokunduğunun farkına varıyorum, Şaşırıyorum.Bir küçük serçe.Yalnızlık denizinde boğulan, ben ve benim gibiler için gözyaşı döküyor.Onun küçücük yüreği bile dayanmıyor bu zorluğa.Hiçmi yok?Gerçekten bana değer veren ,beni gerçek bir sevgiyle seven hiç mi olmadı diye düşünüyorum?Evet oldu.Ama şu anda benden çok uzaklarda ,başka insanların yaralarını sarıyorlar.Bana ayıracak zamanları yok.İnsanlar birbirlerini çok kolay unutuyorlar.Kalpler sevgi ile değil, menfaat ile atıyor.Beni mutlu eden tek konu ,düşlerimde yaşadığım güzel beraberlikler,dostluklar.Orada güneş batsada ,karanlıklar kimseye zarar vermiyor.Aşklar hep gerçek,dostluklar hep baki.Tüm insanların gözlerine yıldızlar serpiştirilmiş.Yüzlerindeki tebessümler, kalplerinden yansıyor.Vefasızlık kelimesinin anılması bile  kesinlikle yasak.Umudumun tükenmemiş olması ,beni biraz olsun rahatlatıyor.Ama nereye kadar?Yalnızlık durmadan saldırıyor.Artık gözlerimden yaş değil ,kan geldiğine dikkat ediyorum.Ve eminim son umudumda bir işe yaramayacak.Dayanacak gücüm kalmadı.Yalnızlığın son darbeside çok geçmeden geliyor.En öldürücü darbesi ve gözlerim kapanıyor.Fakat karanlıklar ruhumu yakalayamıyorlar.Artık özgürüm.Yalan dünydadan kurtuldum.Yalan olan herşeyden kurtuldum.

Gerçek bir yaşamın içindeyim.Ve hayat bambaşka bir boyutta sadece güzelliklerle devam ediyor...

Yine usul usul sabah olmakta.Ve ben yalnızlığımla demlenmekteyim yine bu gece.Gözlerimden akan yaşlar yüreğime ince bir sızı olarak
saplandı,hayat işte.Değişen hiçbir şey yok.Hüznün acısı dört tarafımı çevirmiş soğuk duvarlardan süzülüyor.Ama yere değil benim üzerime...

Hayallerim ne kadar çok acıyla harmanlanmış yine.Bu nasıl bir keder böyle.Anlayamaz oldum,anlam bulamaz oldum.Bardağımdaki yarım çaya
bakıyorum.O bile halime acıyor adeta.Hayat ne kadar zalimmiş meğerse.Bazen damarlarımdaki kanın bile akmaktan yorulduğunu düşünüyorum.Yalnızlığın en etkili zehiri yayılıyor bu gece bütün bedenime.Aklımla oynuyor resmen.Beni yıkamazdı hani?Neden şimdi karşı koyamıyorum.Neden esir düştüm böyle.Birkaç yakın dostum var.Onların desteğide olmasa yalnızlığın zehirli dikenleri beni şimdiye kadar çoktan yoketmişti belkide.Bu dünyada zor olan ölümdür halbukisi.Delice sevenlerin en büyük korkusudur ölüm.Ama bana o kadar etkileyici gelmeye başladı ki.
Beni o kadar çok çekiyor ki kendine.Geride kalanları düşünmesem bir saniye beklemeyeceğim ona evet demek için.Benim kaderime yazılmış bu...

Çok istemiştim efsanevi bir aşk yaşamayı.Ve kaybetmenin korkusuyla ona daha çok sarılmayı.Yüzüne baktığımda içime dolan huzur o kadar
eşsizdi ki.O masum yüzünün güzelliği ,o bakışları bana o kadar hayat veriyordu ki.Kelimeler düğümleniyordu sanki.Zaten ona hiç
anlatamamıştım bu büyük sevgimi.Anlatacak bir ifade bulamıyordum ona karşı.Beni büyülüyordu.Her gözlerime baktığında,aşkın en küçük zerresi
işleniyordu bütün dünyama.O kadar temiz bir yüreği vardı ki ,bir gün kırmaktan korkuyordum.O narin bedenine ,o tertemiz yüreğine bir zarar
gelmemesi için kendimi her an feda etmeye hazırdım.Bu nasıl bir aşktı?Bu nasıl bir bağlılıktı ve nasıl bir tutkuydu?Canımı yakıyordu bu aşk.
Ama ben bu acıyla daha çok bağlanıyordum ona.O büyük sevgim ,beni çok zorluyordu bazı zamanlarda.Beni anlayabilen tek insandı o.Ben onda
bulmuştum hayatı,onda bulmuştum yaşamayı ve onda bulmuştum mutluluğu.Ben onu görene kadar hiç gülmemiştim.Ben hiç hayal kurmamıştım onu görene kadar.Ama aşk denilen bu acımasız duygu,beni alıp götürmüştü işte.Laf geçiremiyordum kalbime.Fakat bir gün hissettim ki; o herşeyim olan melek artık ellerimin arasından kaymaya başlamıştı.Günden güne benden uzaklaşıyordu.Bunu görmem ve ne yaparsam yapayım engel olamamam benide eritiyordu.Fakat olmuyordu işte.Hergün benden gitmesini sadece seyrediyordum.Ama daha çok erkendi.Hiçbirşeye doyamamıştım.Ona
doyamamıştım.Aşka doyamamıştım...

Ve o artık yoktu hayatımda.Gitmişti ve ben buna engel olamamıştım.Hata bendeydi.Bunu bildiğim halde başlamıştım onu sevmeye.
Çünkü o benim bütün dünyam olmuştu.O o kadar işlemişti ki kanımın her zerresine ,onu düşünmediğim bir anım olmamıştı.Peki nedendi bu ?Ben bunu
haketmişmiydim.Onsuzluğu haketmişmiydim.O benim canımdı.Ama hayatın acımasızlığı bir kere daha bulmuştu beni.Ve en sevdiğim meleğimi almıştı benden.Yaşamak bu yüzden artık anlamsızdı.O olmayacaksa bende olmayacaktım ...

Evet artık tek isteğimin gerçekleşmesine çok az bir zaman kaldı.İçtiğim haplar etkisini gösteriyor herhalde.Artık herşey bitti.Yaşama elveda.Meleğim
sanada elveda.Sen bensiz de mutlu oluyorsun sonuçta.Göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı...